Iluminacje wykonał nieznany dziś autor, nazywany umownie Mistrzem Coeur d’amour épris, ale istnieją także próby zidentyfikowania go. Jedna z hipotez mówi, że autorem iluminacji był król Rene, o którym wiadomo, że zajmował się malarstwem. Inna zakłada, że iluminatorem był Barthélemy d’Eyck (P.Durrieu 1911). Antoni Ziemba autorstwo szesnastu miniatur z dwudziestu sześciu, przypisuje Mistrzowi Króla Rene
Miniatury charakteryzują się zindywidualizowanymi postaciami oraz wrażliwością na światło i barwę. Na przykładzie miniatury z rycerzem przy zaklętym źródle widać właśnie to wyczulenie autora na sprawy kolorytu i światłocienia. Oto przy źródle stoi Coeur; Désir leży uśpiony. Nad polaną o soczyście zielonej trawie wstaje słońce, rzucając na ziemię długie cienie. Z kolei scena z bożkiem miłości u króla Rene rozgrywa się w nocy przy sztucznym świetle. Jak pisze Krystyna Secomska, jest to zadziwiająco trafne i konsekwentne studium luministyczne – niemal bez precedensu w sztuce Quattrocenta. We Włoszech jedynie Piero della Francesca wykorzystał podobny efekt w słynnym „Śnie Konstantyna” w ArezzoK. Secomska, Mistrzowie i książęta, Warszawa 1972, s. 60..