Abu Tammam (albo Habib Ibn Tadus, Habib Ibn Aus) (ur. ok. 800 w Dżasib koło Damaszku, zm. 846 w Mosulu) - poeta i antologista arabski.
Urodził się pod imieniem Habib na przełomie VIII i IX wieku w miejscowości Dżasib nieopodal Damaszku, jako syn niejakiego Tadeusza, prawdopodobnie Greka żyjącego w Syrii. W młodości przyjął islam i w związku z tym został maulą plemienia Tajji. Imię ojca w swoim nazwisku zmienił na etnonim Aus, stąd nazywa się go Habib Ibn Aus. Przydomek "Abu Tammam", to jest "ojciec doskonałości", otrzymał wówczas gdy jego kasydy pochwalne stały się sławne i zaczęły uchodzić za wzór sztuki poetyckiej.
Młodość Abu Tammam spędził w Damaszku, następnie przeniósł się do Himsu, i tam właśnie został maulą Tajjitów. Później powędrował do Egiptu, gdzie zarabiał na życie jako woziwoda. Sławę poetycką zyskał po powrocie do Syrii, gdy napisał swoje pierwsze panegiryki. Wkrótce Abu Tammam został nadwornym poetą kalifa Al-Mutasima (833 - 842). Tworzył poematy pochwalne na cześć władcy i wybitnych ludzi z jego dworu. Po śmierci Al-Mutasima jego protektorem stał się rządzący w Chorasanie Abd Allah Ibn Tahir (828 - 844). Pod koniec życia został mianowany naczelnikiem poczty (czyli tajnych służb) w Mosulu, i tam zmarł.