thumb|Portret Franciszka Meninskiego autorstwa Antoniego Oleszczyńskiego
Franciszek Meninski, François à Mesgnien Meninski (ur. 1623 albo 1620 w Totain, zm. 8 września 1698 w Wiedniu) – językoznawca polski pochodzenia francuskiego, znawca języków Bliskiego Wschodu, gramatyk i leksykograf.
Życiorys i twórczość W młodości studiował w Rzymie filozofię pod kierunkiem jezuitów. Tam też prawdopodobnie zainteresował się językami orientalnymi (pod wpływem, jak się zdaje, ojca R. P. Giattiniego SJ, który oprócz matematyki, logiki, fizyki i teologii zajmował się również językami Azji).
Do Polski przybył Meninski około roku 1647, przypuszczalnie na zaproszenie księcia Michała Kazimierza Radziwiłła. Nie jest wykluczone, że znał już wówczas podstawy języka osmańskotureckiego, choć mógł go zacząć się uczyć także dopiero w Warszawie, gdzie miał kontakt z W. Bieczyńskim, głównym tłumaczem języków wschodnich w kancelarii królewskiej.