Fryderyk zwrócił się o pomoc do działającego wówczas w Berlinie szwajcarskiego matematyka Leonarda Eulera, który zwrócił uwagę na rozmiary rur nieadekwatne do mocy pomp. Król jednak nie wziął uwag Eulera pod uwagę, a w korespondencji z Wolterem wyrażał swoje niezadowolenie z jego praktycznych zdolności inżynierskich:
Dopiero sto lat później zastosowanie silników parowych pozwoliło uruchomić fontanny. W październiku 1842 r. pracę rozpoczął silnik parowy o mocy 81,4 koni mechanicznych, zbudowany przez Augusta Borsiga. Wielka fontanna u podnóży tarasów trysnęła wodą na wysokość 38 m. Na potrzeby maszyny parowej Borsiga wzniesiono nad brzegiem Haweli stację pomp według projektu Ludwiga Persiusa (1841–1843). Budynek powstał w stylu tureckiego meczetu z kominem w formie minaretu. Maszynownia wzorowana była na architekturze mauretańskiej.
W 1895 r., po 50 latach pracy, oryginalny silnik Borsiga został zastąpiony przez nową maszynę o mocy 160 koni mechanicznych. W 1937 r. zamontowano dwie elektryczne pompy wirowe.