Idealizm niemiecki – nurt współczesnej filozofii rozwijający się od schyłku XVIII w. do połowy XIX w. Kierunek ten wywodzi się z późnych prac Immanuela Kanta, z l. 80. i 90. XVIII w. Silnie oddziaływał na współczesne jemu prądy ideowopolityczne rewolucjonizmu oświeceniowego i liberalizmu oraz estetyczny romantyzmu. W późniejszym okresie zw. idealizmem pokantowskim a. postkantyzmem, głównymi przedstawicielami tego nurtu byli Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Johann Gottlieb Fichte i Friedrich Wilhelm Joseph Schelling.
Charakterystyka Idealizm niemiecki czerpał z dorobku Immanuela Kanta i był krytyczną reakcją na jego myśl. Założeniem idealizmu było stworzenie systemu z filozofii Kanta. Ponadto nie każdy z filozofów idealizmu niemieckiego sięgał do twórczości Kanta bezpośrednio (Hegel poznał ją przez pryzmat interpretacji Fichtego). W swoim filozofowaniu Kant zatrzymał się na krytyce, która odgrywała zawsze zasadniczą rolę, natomiast jego następcy podjęli próbę dokonania syntezy.