Każda istota bytu jest niezbędnym ogniwem rozwoju.
Arthur Schopenhauer Drugi typ idealizmu niemieckiego, biegunowo przeciwny Fichtemu, Schellingowi i Heglowi, stworzył Arthur Schopenhauer. Nie wykluczał on empirycznego obrazu świata, prowadząc do irracjonalnej metafizyki woluntarystycznej.
Filozofia zjednoczenia Często rozwój klasycznej filozofii niemieckiej sprowadzany jest do powszechnie znanego schematu od filozofii Jacobiego, przez Kanta, Fichtego, Schellinga, aż do Hegla. W interpretacji idealizmu niemieckiego do pewnego okresu nie badano najwcześniejszych tekstów Hegla i nie łączono ich z tekstami innych filozofów (Hölderlin, Sinclair i Zwilling), którzy wspólną filozofię kształtowali w toku dyskusji. Efektem tych dyskusji stała się filozofia zjednoczenia, która przez długi czas była uważana tylko za projekt systemu, później zaczęła być postrzegana odrębnie.
Krytyka idealizmu Nawet w epoce panowania heglizmu były grupy zajmujące inne stanowisko niż idealistyczne i posługujące się inną metodą niż spekulacyjna. Głównym obrońcą metody empirycznej był wówczas Jakob Friedrich Fries, a głównym przedstawicielem realistycznej metafizyki – Johann Friedrich Herbart.