Klasycznym sposobem skrócenia koniecznego dobiegu jest technika „lądowania na trzy punkty”, stosowalna wyłącznie w samolotach z kółkiem ogonowym. Samolot podchodzi do lądowania powoli i bardzo nisko, np. 1–2 metry nad ziemią, wyrównuje i stopniowo redukuje obroty. Normalnie spowodowałoby to dalsze opadnięcie, ale równocześnie ze stopniowym zmniejszaniem szybkości, pilot zwiększa kąt natarcia, zwiększając siłę nośną. Ten wzajemnie przeciwdziałający proces trwa do chwili gdy zostaje przekroczona krytyczna wartość kąta natarcia i wtedy samolot opada – w idealnych warunkach jednocześnie na trzy koła. Technika ta, demonstrująca kunszt pilota, była powszechnie stosowana w Polsce przed drugą wojną światową.
Samolot STOL aerodynamicznie powinien posiadać: płat o niskim obciążeniu płat o zwiększonym wydłużeniu urządzenia hipernośne (klapy, sloty) Taka konstrukcja samolotu charakteryzuje się ograniczeniem prędkości na korzyść ładowności, która jest najistotniejszym parametrem tego typu samolotów.