Utwór „The Greatest Cockney Rip Off” (stanowiący parodię utworu „Hersham Boys” zespołu Sham 69) z płyty Greatest Hits Vol. 2 stał się największym przebojem Cockney Rejects w całej jego karierze (osiągnął 21. miejsce i spędził 7 tygodni na liście przebojów). Członkowie zespołu którzy byli lojalnymi kibicami drużyny piłkarskiej West Ham United F.C., złożyli jej hołd nagrywając utwór „I'm Forever Blowing Bubbles” (śpiewany przez kibiców West Ham od wczesnych lat 20.). Inne piosenki zespołu miały mały walor komercyjny, ponieważ były mocno osadzone w tematach dotyczących bójek ulicznych albo chuligaństwa kibiców piłkarskich. Pozostałe utwory, którym udało się zagościć na brytyjskich listach przebojów to: „Bad Man!”, „We Can Do Anything” i „We Are the Firm”.
Kolejny album Greatest Hits Vol. 3 (Live & Loud) nagrano na żywo w londyńskim Abbey Road Studios z nowym perkusistą Keithem „Sticksem” Warringtonem przy udziale zaproszonej publiczności. Na następnej płycie The Power and the Glory zespół odszedł od punkrocka w stronę bardziej rockowego brzmienia. Choć płyta była lepsza tekstowo i muzycznie od swoich poprzedniczek nie zdołała przekonać wszystkich fanów zespołu. Na piątym albumie The Wild Ones nagranym w 1982 i wyprodukowanym przez Pete'a Waya z UFO muzycy zaprezentowali typowy hard rock.