W 1863 roku Foyn zlecił stoczni w Oslo budowę innowacyjnego statku wielorybniczego własnej konstrukcji wyposażonego w silnik parowy, który nazwał Spes et Fides (pol. „Nadzieja i wiara”) i określał pieszczotliwie Spissa. Jednostka miała również siedem dział harpunniczych. Była to pierwsza parowa łódź wielorybnicza na świecie i stała się standardowym statkiem wielorybników przez 60 lat.
Wyprawy wielorybnicze w pierwszych latach nie były udane – w wodach albo nie było wielorybów, albo harpuny okazywały się nieefektywne, a nawet część dział eksplodowała. By nie popaść w bankructwo, Foyn musiał ratować się połowem fok. Sukces w połowie wielorybów przyszedł w 1868 roku, kiedy Foyn złowił 30 sztuk.
Swój nowatorski system połowu wielorybów Foyn opatentował w 1873 roku. W praktyce oznaczało to monopol Foyna na nowoczesne wielorybnictwo w Norwegii przez 10 lat i pokonanie konkurencji niemieckiej. Dzięki wysokim cenom tranu Foyn szybko stał się multimilionerem.