Przy pilastrach stoi 12 posągów przedstawiających ośmiu brandenburskich księży-elektorów oraz czterech cesarzy: Juliusza Cezara, Konstantyna, Karola Wielkiego i Rudolfa II. Z powodu błędów budowniczych popełnionych w fazie wykończeniowej, pomieszczenie często groziło zawaleniem. Fryderyk II naglił, by jak najszybciej oddać salę do użytku. Pracownicy szlifujący marmurowe posadzki, robili to w takim pośpiechu, że woda używana do szlifierki zalała drewnianą konstrukcję stropu. Spowodowało to gnicie belek i zawilgotnienie ścian.
Nad Galerią Marmurową biegnie Galeria Górna, która wystrojem nawiązuje do wczesnego klasycyzmu – nad drzwiami oraz na drzwiach znajdują się owalne medaliony, a bogato złocony sufit pokrywają girlandy białych i żółtych róż. Naprzeciwko okien galerii wisi sześć ogromnych włoskich obrazów barokowych. Z oryginalnego umeblowania pozostały jedynie sofy oraz trzy stoiki z mozaiką marmurową.
Po rewolucji listopadowej i zdetronizowaniu Wilhelma II, Republika Weimarska zezwoliła monarsze na wywiezienie mebli z pałacu do siedziby na wygnaniu w Haus Doorn w Holandii. Stąd też brak oryginalnego umeblowania w pokojach użytkowanych przez parę cesarską.