Opactwo w Longpont – opactwo cysterskie z XII-XIII wieku, założone w Longpont przez Bernarda z Clairvaux na prośbę biskupa Soissons Josselina de Vierzy.
Historia Zabudowania opactwa powstawały etapami w XII i XIII wieku, najmłodszą jego częścią był gotycki kościół klasztorny, konsekrowany w 1227 w obecności króla Francji Ludwika Świętego powracającego ze swojej koronacji w Reims. W zabudowaniach klasztornych jednorazowo mogła żyć ponad setka zakonników Historia zabytku od powstania do rewolucji. Opactwo w czasie wyczerpujących walk wewnętrznych XV i XVI wieku zostało kilkakrotnie napadnięte przez grupy Burgundczyków, a następnie hugenotów.
Opactwo było własnością cystersów do fali dechrystianizacji w czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej, kiedy mnichów zmuszono do wyjazdu, obiekt jako "symbol kontrrewolucji" zniszczono, a pozostałości sprzedano. W 1804, by nie dopuścić do całkowitej dewastacji zabytku, ruiny wykupił hrabia Henri de Montesquiou, którego rodzina po dziś dzień zajmuje się zachowanymi fragmentami zabudowań i udostępnia je turystomNa stronach departamentu Aisne.
W 1993 w obecności 30 cystersów z całego świata na terenie ruin odbyły się uroczystości dwusetnej rocznicy zniszczenia klasztoruWizyta cystersów w Longpont.