W okresie II wojny światowej torpedowce były jeszcze używane przez Niemcy, Włochy, Francję, ZSRR i Japonię – głównie do zadań drugorzędnych (np. eskortowych). Po II wojnie światowej klasa tych okrętów zaczęła zanikać. Przez krótki okres używano jeszcze istniejących okrętów. Jako ostatnie torpedowce wodowano w latach 1946–1948 duńskie okręty typu Bille, które wkrótce potem zostały przebudowane na patrolowceRobert Gardiner (red): Conway's All the world's fighting ships, 1947-1995, Maryland, 1996, , s.78.
Torpedowce okresu II wojny światowej miały ok. 600-950 ton wyporności standardowej i prędkość do 35 węzłów. Ich uzbrojenie stanowiło do 6 obrotowych wyrzutni torpedowych kalibru 450–533 mm w dwu- lub trzyrurowych aparatach i do 3 dział kalibru 100–105 mm (japońskie – 120 mm)Na podstawie Roger Chesneau (red.): Conway's All the World's Fighting Ships 1922-1946, Londyn 1992, . Wyjątkiem były niemieckie większe okręty typu 1939 (Elbing) (1300 t), klasyfikowane jako „torpedowce floty”, lecz będące w istocie małymi niszczycielami.
Użycie w Polsce Polska Marynarka Wojenna posiadała w okresie międzywojennym 6 poniemieckich torpedowców, budowy z okresu I wojny światowej, wycofanych z użytku w tej roli jeszcze w latach 30.