Stanisław Tyski (ur. 17 kwietnia 1913 w Warszawie, zm. 10 kwietnia 2002 w Warszawie) – polski geolog, specjalista geologii regionalnej, zwłaszcza Niżu Polskiego, oraz geologii złóż ropy naftowej i gazu ziemnego.
Życiorys Szkołę podstawową i gimnazjum ukończył w Warszawie. Studia rozpoczął w 1934 na Uniwersytecie Warszawskim, na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym, sekcja geologia. W 1939 uzyskał absolutorium, ale wybuch wojny uniemożliwił mu uzyskanie magisterium. Pracę w Państwowym Instytucie Geologicznym podjął w styczniu 1938. Pracował w nim również podczas wojny (w Amt für Bodenforschung, Zweigstelle Warschau).
W latach 1940–1944 działał w konspiracji jako ppor. Stefan, następnie Tomek, jako szef wyszkolenia w Związku Odwetu przy Komendzie Głównej ZWZ, przekształconego w 1942 w Kierownictwo Dywersji Kedyw, gdzie był współtwórcą i organizatorem kursów sabotażowo-dywersyjnych. W 1943 nominowany na podporucznika, został zastępcą dowódcy szkolenia. W przeddzień powstania warszawskiego, w lipcu 1944, wraz ze Stefanem Zbigniewem Różyckim w skrzyniach przygotowanych przez Niemców do ewakuacji wymienił materiały naukowe na makulaturę, a później wraz z kilkoma geologami ukrył je pod ziemią na terenie Instytutu.