Jego kult był rozpowszechniony wśród żeglarzy i rolników. Składano mu w ofierze czarnego barana i koguta. Pauzaniasz wzmiankuje, że na „świętej drodze” wiodącej z Aten do Eleusis znajdował się ołtarz poświęcony Zefirowi (Wędrówki po Helladzie I 37,1).
W sztuce przedstawiano go zwykle jako młodego mężczyznę z wielkimi skrzydłami u ramion, lekko odzianego (lub nagiego), z kwiatami, często z towarzyszącą mu nimfą Chloris.
Jego przedstawienia występują w greckim malarstwie wazowym i rzeźbie oraz w rzymskim malarstwie pompejańskim (np. malowidła w Casa del Naviglio).
Od jego imienia pochodzi i współczesne określenie łagodnego i ciepłego wiatru – zefir (zefirek).
Charakter i znaczenie W starożytnej Grecji jego imię domyślnie oznaczało jedną ze stron świata, gdyż uosabiał łagodny, ciepły, wilgotny wiatr wiejący z zachodu.
Wiosną budził do życia przyrodę, w Grecji sprowadzając burze i ożywiające wegetację deszcze, a upalnym latem przynosił orzeźwiające ochłodzenie. Na śródziemnomorskim zachodzie rozpoczynał sezon korzystnej pogody, co dla żeglarzy oznaczało początek sezonu żeglugowegoWładysław Kopaliński: Słownik eponimów, czyli wyrażeń odimiennych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, s. 287..