Można przypuszczać, że w Strasburgu nie był to jedyny zakład specjalizujący się w tego typu wyrobach, jednakże znikoma liczba konkretnych dowodów, oraz mała skala znaleziska wskazuje na stosunkowo niewielkie znaczenie miasta jako centrum garncarstwa w regionie.
Na podstawie zachowanych materiałów z 1728 roku można wyczytać, że w XIII wieku garncarstwo w Strasburgu przeżywało okres intensywnego rozkwitu. Jednak okresem szczytowym była połowa XIX wieku. Ożywienie to mogło wynikach z powiązaniem produkcji całego południowego basenu Bałtyku pod wspólną nazwa sztuki Szczecina. Pod ta nazwa oferowano wyroby regionalne o bardzo wysokiej jakości i charakteryzujące się wieloma kolorami, ocynkowane, zachowane w tonacji jasnej. Były to typowe wzory wyrobów wytwarzanych w regionie Szczecina od drugiej połowy XIII wieku do początku XX stulecia. Najlepsi rzemieślnicy wyjeżdżali wtedy na tereny Pomorza Wschodniego i dalej do Skandynawii. Zakłady ceramiczne z tamtych regionów potrzebowały w tym okresie wysoko kwalifikowaną kadrę, która pozwoliłaby im produkować wyroby bardzo wysokiej jakości. Prace archeologiczne na terenie Strasburga wykazały duże znaczenie miasta jako centrum ceramiki w regionie, jednakże ostatnie fakty zdają się temu zaprzeczać.