Piotr I Petrowić-Niegosz także Petar I Petrović-Njegoš (ur. w 1747 roku, zm. 1830) – metropolita Cetynii, władyka Czarnogóry w latach 1782–1830. Dążył do likwidacji partykularyzmów plemiennych i budowy scentralizowanego państwa.
Uzyskanie niepodległości Po śmierci Szczepana Małego w 1772 r. nominalnie władzę w państwie odzyskał władyka Sawa. Działalność Szczepana Małego dowiodła jednak, że na czele Czarnogóry może stanąć również świecki przywódca, co ułatwiło namiestnikom (guwernadurom) przeciwstawienie się pozycji władyków. Do najwyższego znaczenia doszedł w tym czasie guwernadur Jovan Radonjić. W maju 1775 r. Radonjić w imieniu całej Czarnogóry deklarował przyjęcie poddaństwa carskiego, a w 1777 r. udał się na czele delegacji do Rosji. Sawa zmarł w 1782 r. Po jego śmierci, na władykę Cetynii został wyświęcony przez metropolitę karłowickiego Mojżesza Piotr Petrowić-Niegosz. Zwyczajem swych poprzedników udał się do Rosji, został z niej jednak wydalony. Dzięki energii i osobistemu taktowi wykazanemu przy godzeniu skłóconych plemion w krótkim czasie uzyskał znaczne wpływy w państwie. Tymczasem w 1785 r., korzystając z braku zainteresowania w Rosji i Austrii Czarnogórą, wezyr skadarski za namową Wenecjan najechał ją i 23 czerwca zburzył i spalił monaster Narodzenia Matki Bożej w Cetyni.