Od 10 lutego 1940 roku niektórych zainteresowanych wierzeniami Świadków Jehowy deportowano na Syberię (w roku 1946 uwolnieni z łagrów na Syberii i zostali przesiedleni na tereny Polski).
W roku 1945 na przyłączonych do Białorusi dawnych terenach Polski Wschodniej działało kilkudziesięciu wyznawców, głównie w okolicach Brześcia należących już w drugiej połowie lat 20. XX wieku do zboru w Terespolu i do zboru Dziaki. W 1945 roku na terenie zachodniej Białorusi działała Walentyna Garnowska, spędziła długi czas w więzieniu oraz na deportacji. W 1945 roku w Terespolu odbyło się niewielkie zgromadzenie, na którym byli obecni także Świadkowie Jehowy z zachodniej Białorusi.
Operacja Północ i prześladowania
W ramach Operacji Północ w nocy 1 kwietnia 1951 roku z zachodniej części kraju wywieziono na Syberię prawie wszystkich Świadków Jehowy – 394 osoby (153 rodziny). Mężczyzn i kobiety osadzono w osobnych łagrach. W roku 1956 uczestnicy 199 kongresów na całym świecie wysyłali do ówczesnych władz ZSRR petycje o zapewnienie wolności religijnej dla współwyznawców, przetrzymywanych w przeszło 50 obozach pracy. Według danych z kolejnego roku ok. 40% wszystkich ówczesnych głosicieli w ZSRR zaznajomiło się z tą religią w więzieniach i obozach pracy.