Celem było rozszerzenie granic przyszłego państwa żydowskiego, a jednocześnie budowa osiedli spełniających pierwszą linię obrony w przypadku wrogiej napaści.
Podczas I wojny izraelsko-arabskiej w maju 1948 moszaw został odcięty przez wojska egipskie i do końca wojny znajdował się w całkowitej izolacji. Dopiero w październiku dotarły do niego Siły Obronne Izraela z zaopatrzeniem. Po wojnie zniszczony kibuc opuszczono, a nową osadę o tej samej nazwie założono około cztery kilometry dalej, na ziemiach wysiedlonej arabskiej wioski Al-Muharraqa. Tekuma odbudowano jako moszaw. W dniu 30 maja 1949 w jego rejonie doszło do kilku potyczek z byłymi mieszkańcami arabskiej wioski, którzy usiłowali powrócić do swoich domów. W nowym moszawie osiedlili się żydowscy imigranci z Europy Wschodniej – ocaleni z Holocaustu. W 1950 dołączyli do nich kolejni imigranci z Europy i Tunezji. Z upływem lat moszaw związał się z religijnym ruchem Bene Akiwa.
thumb|290px|Przedszkole w Tekumie jest wzmocnione przed atakami rakiet Kassam thumb|290px|Synagoga w Tekumie Ze względu na bliskie sąsiedztwo ze Strefą Gazy, moszaw ucierpiał od ostrzału rakietowego prowadzonego przez organizację terrorystyczną Hamas.
Nazwa Nazwa moszawu Tekuma (pol.