Pierwotnie taniec służył autoekspresji pozwalającej na wyrażenie poczucia cykliczności życia, później jednak stał się elementem kultury i pozwalał na wyrażanie trudnych do zwerbalizowania treści kulturowych. Wykonywany zazwyczaj jest w sytuacjach związanych z obrzędami przejścia, towarzyszącymi zmianie statusu społecznego (zawarcie małżeństwa stanowiącego początek nowej rodziny; wejście w dorosłość, czemu towarzyszy polonez tańczony podczas studniówki), podczas ważnych dla społeczności wydarzeń, a także do nawiązywania relacji społecznych. Ruch pobudza tancerza do kreowania we własnej wyobraźni obrazu zjawisk, do których symbolicznie ruchy te mogą nawiązywać (przemijanie pór roku, odgrywanie ról społecznych). Taniec w początkowym okresie kultury był także medium, dzięki któremu przekazywana mogła być pamięć grupy.
Kodyfikacja tańca Próby notacji tanecznej datowane są na czasy renesansu. Notacja tworzona była za pomocą prostych rysunków, map kroków, później rozwinęła się w skomplikowany system dokładnie opisujący układy choreograficzne. Na początku XX wieku utworzony został system Rudolfa Labana, labanotacja, który pozwalał na zapis subtelnych ruchów, co nie było potrzebne w tańcach ludowych, których figury taneczne były łatwe do zapamiętania.