Następnie od 1 stycznia 1814 pułk pod dowództwem płk. Józefa Dwernickiego walczył na terenie Francji do marca 1814 (m.in. pod Claye w połowie marca 1814), kończąc swój szlak bojowy pod Paryżem (30 marca). Po abdykacji Napoleona I i pokoju paryskim pułk wrócił do Polski. Jego część stanowiła honorową eskortę trumny z prochami ks. Józefa Poniatowskiego podczas przewożenia ich z Lipska do Warszawy. Pod koniec 1814 roku część żołnierzy tego pułku wcielono do 1 pułku ułanów, a resztę zdemobilizowano.
W powstaniu listopadowym Po wybuchu powstania listopadowego została z ochotników odtworzona formacja krakusów – utworzone dwa pułki, jeden samodzielny dywizjon oraz trzy samodzielne szwadrony. Ubiór krakusów zależał od okolic, gdzie tworzył się poszczególne pułk czy szwadron, lecz nawiązywał on do barw Pułku Krakusów Księstwa Warszawskiego. Składał się z białej sukmany z karmazynowym kołnierzem i wyłogami oraz kartuszami na piersiach, szarych spodni z lampasem karmazynowym, rogatywek z białym lub czarnym barankiem na otoku i brunatnych opończ. W ubiorze zachowano naszywane ładownice na piersiach. Uzbrojenie krakusów składało się z pistoletów, szabel oraz lanc z proporcem w kolorze amarantowo-białym.