Władze II Rzeczypospolitej uznały, że formacja ta może być przydatna w koncepcjach obronnych i zaczęły organizować w całym kraju oddziały krakusów na zasadzie Przysposobienia Wojskowego Konnego (krakusów).
1 października 1932 roku Państwowy Urząd WF i PW wprowadził do realizacji Instrukcję Nr 9 "Organizacja Przysposobienia Wojskowego Konnego " I I . Paragraf 1 instrukcji podawał nazwę tej formacji, której to nadano miano Krakusi.
13 kwietnia 1937 minister spraw wojskowych mianował gen. bryg. Sergiusza Zahorskiego generałem do zleceń do spraw PWK przy I wiceministrze spraw wojskowych. W 1939 sprawy PWK znalazły się w kręgu zainteresowań Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych czego wyrazem było powierzenie płk dypl. Zbigniewowi Brochwicz-Lewińskiemu funkcji oficera do prac PWK.
Opracowano pod redakcją ppłk. dypl. Włodzimierza Dunin-Żuchowskiego, podręcznik dla instruktorów i członków konnego przysposobienia wojskowego – KRAKUS wydany przez Główną Księgarnię Wojskową, w 1938 roku w Warszawie, który zawierał wcześniejsze dzieje krakusów (historię), musztrę, jazdę konną, naukę o koniu, władanie szablą i lancą, władanie bronią palną, szyki konne, służbę wartowniczą i polową.