Biały terror – fala represji dokonywanych przez rojalistów na osobach podejrzewanych o sympatie rewolucyjne lub bonapartystowskie po ostatecznym upadku Napoleona I, głównie na południu Francji.
Przyczyny Po ustanowieniu Restauracji Burbonów we Francji w 1814 do kraju powróciły tysiące dawnych emigrantów - arystokratów, którzy uciekli z kraju w czasie Wielkiej rewolucji francuskiej. Pragnęli oni wziąć odwet za zaprowadzone w jej okresie zmiany ustrojowe i za terror jakobiński. Grupa ta, skupiona wokół brata króla Ludwika XVIII Karola X, domagała się oddania dawnym właścicielom dóbr skonfiskowanych w czasie rewolucji oraz surowego ukarania jej uczestników.
Gniew rojalistyczny wzmogło jeszcze 100 dni Napoleona, w czasie których Bonaparte na krótki czas przywrócił dawne napoleońskie ustawodawstwo, likwidując pierwsze wprowadzone przez Restaurację prawa na korzyść imigrantów. Po upadku Bonapartego rojaliści przystąpili zatem do działania, chociaż sam Ludwik XVIII, nie chcąc nowych społecznych niepokojów, nawoływał do umiarkowania, a nawet powołał rząd, w którym dawni bonapartyści zasiadali razem z rojalistami.