Równocześnie duża część społeczeństwa oraz burżuazja tych obszarów protestowała przeciwko mordom, co w niektórych departamentach kończyło się tragicznie. W departamencie Gard grupa z Trestaillonsem na czele wymordowała kilkadziesiąt przypadkowych osób, uznanych za zwolenników rewolucji. Rojaliści dokonali masakr w więzieniach, do których trafili wcześniej inni podejrzani o bonapartyzm. Kolejne setki mieszkańców południa ratowały się ucieczką.
Fala terroru wygasła jesienią 1815. Rząd ani wojska koalicyjne na terenie Francji nie podjęły żadnych środków w odniesieniu do jego uczestników, podobnie jak nie próbowały z nim walczyć w czasie jego trwania.
"Terror oficjalny" Nowa fala ataków na bonapartystów oraz dawnych rewolucjonistów przyszła razem z wyborami do Izby Deputowanych, które dały zdecydowany sukces ultrasom. Rząd księcia de Richelieu, w którym zasiadali zdecydowani konserwatyści, usunął 1/4 aparatu administracyjnego, wprowadzając do niego swoich ludzi. Ponadto ok. 7 tys. Francuzów zostało aresztowanych za "przestępstwa polityczne" (« délit politique »), z czego zdecydowana większość (6. tys.) została uznana za winnych i skazana. Najsurowsze wyroki zapadły na generałów, którzy w czasie Stu Dni poparli Bonapartego: La Bédoyère'a, Mouton-Duverneta, marszałka Neya, którzy zostali rozstrzelani.