Powiat białowieski – powiat polski funkcjonujący w latach 1920–1922. Siedzibą władz powiatowych była wieś Białowieża.
Historia
Powiat białowieski został utworzony 12 grudnia 1920 r. pod Zarządem Terenów Przyfrontowych i Etapowych z części powiatów:
prużańskiego (gminy: Białowieża, Masiewo i Suchopol) i brzeskiego (gminy: Połowce, Wierzchowice, Dmitrowicze i Dworce)Dziennik Urzędowy Zarządu Terenów Przyfrontowych i Etapowych. R.1, 1920 nr 5, poz. 43.
W powiecie nie było miast, a jedynym miasteczkiem była Narewka Mała (1205 mieszk. w 1921 roku).
19 lutego 1921 roku powiat został przyłączony do województwa białostockiego II Rzeczypospolitej. Równocześnie gminy Dmitrowicze, Dworce (zniesiona w 1928.), P(o)łowce (zniesiona w 1928.) i Wierzchowice powróciły do powiatu brzeskiego w nowo utworzonym woj. poleskim..
Powiat – składający się już tylko z trzech gmin wiejskich (Białowieża, Masiewo i Suchopol) – został zniesiony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 lipca 1922 roku z dniem 1 sierpnia 1922, a wchodzące w jego skład gminy zostały przyłączone do powiatu bielskiego w woj. białostockim.. Gminę Suchopol włączono później – w 1926 – ponownie do powiatu prużańskiego w woj.