Böhme nie twierdził, że Bóg postrzega zło jako coś pożądanego, niezbędnego, lub też część woli bożej, dzięki której zapanuje dobro. W jego Opisie troistego życia człowieka pada stwierdzenie, że „zgodnie z porządkiem natury ze złej rzeczy nie może narodzić się rzecz dobra, lecz zła rzecz może wytworzyć następną”. Böhme nie wierzy w istnienie boskiego zwierzchnictwa lub metafizyczną wrodzoną potrzebę zła i jej wpływ na kolej rzeczy. Dr John Pordage, interpretator Böhmego, napisał, że: „Jacob Behme [sic] od zawsze przypisuje zło odwiecznej naturze, rozważa je przez pryzmat upadku człowieka zainicjowanego upadkiem Lucyfera…”Musès, Charles A. Illumination on Jacob Boehme. New York: King’s Crown Press, 1951.. Zło postrzegane jest jako „nieporządek, bunt, wypaczenie w dążeniu do uczynienia ducha sługą natury”Stoudt, John Joseph. Jacob Boehme: His Life and Thought. New York: The Seabury Press, 1968., będące wypaczeniem początkowego porządku bożego. thumb|180px|Dom Jakoba Böhme w Zgorzelcu, gdzie żył w latach 1590-1620