Nauczanie Angelus Silesius, będąc spadkobiercą wielkiej tradycji Eckharta, Taulera, a także Böhmego, nadał jej całkiem osobisty wyraz poetycki. Przekroczył wszelkie konfesyjne sformułowania, ponieważ Boga nie da się zdefiniować – jest On zarazem Wszystkim i Niczym, Bytem i Nicością. Wobec swego Stwórcy człowiek jest niczym, a przecież tylko w człowieku, obrazie Boga, może On kontemplować samego Siebie. Tak więc człowiek powinien całkowicie wyrzec się samego siebie, wyniszczyć się wewnętrznie, aby stać się tym, kim naprawdę jest – odblaskiem boskości, bytem wiecznym. Ta radykalna koncepcja (bliska neoplatonizmowi i kwietyzmowi) przez długi czas budziła nieufność Kościoła. Intensywny, żarliwy liryzm Angelusa Silesiusa stał się wzorcem dla pietyzmu (Spener).
Wędrowiec wywarł wpływ na wielu poetów niemieckich, a także na filozofię Schopenhauera. W późniejszych czasach dostrzeżono w nim jedno z najdoskonalszych wyrażeń mistycyzmu wykraczającego poza wszelkie konwencje.
Polskie tłumaczenia Wybrane utwory Angelusa Silesiusa w tłumaczeniu na język polski ukazały się w antologii Piotra Chmielowskiego i Edwarda Grabowskiego Obraz literatury powszechnej w streszczeniach i przykładach (t. II: Czasy nowożytne) wydanej w 1896 w Warszawie przez Teodora Paprockiego.