Spowoduje to ich silny, osobisty związek z weteranami, którzy dla łupów i nadziałów będą w stanie ważyć się na wszystko i pójść za swoim dowódcą przeciwko każdemu, nawet Rzymowi.
Reforma Mariusza jest uważana przez licznych badaczy wojskowości antycznej za mit historiograficzny, będący efektem rozpropagowania na przełomie XIX i XX wieku interpretacji przedstawionej po raz pierwszy w 1846 roku przez Christiana Conrada Ludwiga Langego. Ważkim argumentem podnoszonym przez tę grupę jest brak jakichkolwiek wzmianek o reformie w zachowanych źródłach. Sam Lange zaznaczał iż jest to jedynie teza która można obalić. W efekcie przekształcenie systemu poboru armii rzymskiej z powszechnego na ochotniczy byłoby dziełem Oktawiana Augusta.
Stłumienie zamieszek roku 100 p.n.e. W zapewnieniu nadań dla zwycięskich legionów mieli pomóc Mariuszowi trybun ludowy, jeden z przywódców radykalnego stronnictwa popularów Lucjusz Apulejusz Saturninus oraz pretor i najbliższy współpracownik Saturninusa Gajusz Serwiliusz Glaucja. Wobec zaproponowanej przez nich ustawy () sprzeciw wyrazili nie tylko optymaci, ale również rzymski plebs, niechętny prowincjonalnym obywatelom z armii Mariusza.