Titus Andronicus lub The Most Lamentable Romaine Tragedy of Titus Andronicus (pol. Najsmutniejsza opowieść o tragedii Titusa Andronicusa) – jedna z pierwszych tragedii Williama Shakespeare’a w pięciu aktach powstała w latach 90. XVI wieku. Sztuka zaczyna się powrotem zwycięskiego wodza Titusa z wyprawy przeciw Barbarzyńcom.
Autorstwo sztuki Wiele przesłanek wskazuje na to, że pierwszy akt sztuki napisany został nie przez Shakespeare’a, lecz przez George’a Peele’a, który to mógł też sporządzić scenę, w której Lawinia używa Metamorfoz Owidiusza, by wyjaśnić, że została zgwałcona. Nie jest to jednak pewne i wielu miłośników sztuki uważa, że jest ona w całości dziełem Shakespeare’a.
Fabuła Akcja tragedii rozpoczyna się w senacie, w którym toczy się dyskusja na temat sukcesji tronu po zmarłym Cesarzu. Aspirują do niego Saturninus, syn cesarza, i jego młodszy brat Basjanus. Po chwili dyskusji zgadzają się, że najlepszym rozwiązaniem będzie oddanie tronu powracającemu do Rzymu triumfującemu wodzowi Tytusowi Andronikusowi. Ten jednak odmawia przejęcia tego zaszczytu ze względu na swój zaawansowany wiek i sugeruje przejęcie tronu przez Saturninusa. Nowy cesarz wybiera sobie na żonę córkę Tytusa, Lawinię. Andronikus przystaje na to z radością.