Odruch źrenicy na zmniejszenie światła Przy wyłączeniu dopływu światła do siatkówki aktywowany jest mechanizm, który doprowadza do rozszerzenia źrenicy. Nie jest on odwrotnością odruchu źrenicy na światło, charakteryzuje się oddzielną drogą nerwową, co jest wyrazem ewolucyjnego przystosowania narządu wzroku nie tylko do obecności, ale także do braku światła. Informacja o zmniejszeniu natężenia światła dociera do ośrodkowego układu nerwowego ramieniem wstępującym łuku odruchowego. Składa się ono kolejno z komórki zwojowej (znajdującej się w warstwie komórek zwojowych siatkówki oka), której akson biegnie tranzytem przez ciało kolankowate boczne, most i rdzeń przedłużony do położonego na poziomie C8-T2 w rdzeniu kręgowym ośrodka rzęskowo-rdzeniowego. Tam następuje przełączenie na ramię zstępujące odruchu, które składa się z neuronu przedzwojowego (wchodzącego do pnia współczulnego poprzez gałąź łączącą białą, i biegnącego w górę poprzez gałęzie międzyzwojowe) i zazwojowego (ze zwoju szyjnego górnego, skąd akson biegnie bezpośrednio do mięśnia