thumb|Amerykański żołnierz opuszczany w głąb tunelu w czasie operacji Oregon (1967) thumb|Szczur tunelowy, podczas operacji Cedar Falls (1967) thumb|Przygotowania do wysadzenia wejścia do tunelu Szczury tunelowe (ang. tunnel rats) – wydzielone grupy żołnierzy armii amerykańskiej, australijskiej i nowozelandzkiej podczas wojny w Wietnamie, których zadaniem była infiltracja sieci tuneli Vietcongu.
Do formacji tej selekcjonowano żołnierzy cechujących się odpowiednimi predyspozycjami: wysoką odpornością psychiczną (zwłaszcza brakiem klaustrofobii), sprawnością fizyczną i drobną budową ciała. Wyposażani byli najczęściej w minimalny ekwipunek: pistolet, nóż i latarkę.
Historia Pierwsze kompleksy podziemnych bunkrów i tuneli powstały już podczas I wojny indochińskiej w latach 1946–1954. Od połowy lat 60. XX wieku podczas wojny wietnamskiej tunele były intensywnie rozbudowywane. Urządzono w nich magazyny amunicji, szpitale, warsztaty i koszary. Wykopane w gliniastej ziemi komory i tunele były niezwykle trwałe, wejścia do nich dobrze zamaskowane. Dodatkowo w niektórych przypadkach kompleksy tuneli posiadały fałszywe przejścia i pułapki (np.