W związku z tym Klein zaproponował, by przy rozpoznaniu pytać pacjenta o jego wewnętrzne, subiektywne odczucia, by stwierdzić występowanie odrzucenia emocjonalnej bliskości typowego dla jednostek schizoidalnych.
Przypadki osób o schizoidalnych osobowościach, ukrytych za pozorami emocjonalnego zaangażowania były rozpoznane już w 1940 roku, gdy Fairbairn opisał tzw. „schizoidalny ekshibicjonizm”, w którym osoba schizoidalna jest zdolna do prezentowania szerokiej gamy uczuć i do wchodzenia w relacje, które wydają się być normalne ze społecznego punktu widzenia. Jednak ponieważ osoba taka jedynie „gra rolę”, jej osobowość nie jest w rzeczywistości zaangażowana emocjonalnie w żadną interakcję. Według Fairbairna osoba schizoidalna wyrzeka się części, którą odgrywa rolę i przez to pozostaje nienaruszona i zabezpieczona przed prawdziwym interakcjami społecznymiW. R. D. Fairbairn 'Psychoanalytic Studies of the Personality’. pp 16-17.. Dalsze nawiązania do ukrytych jednostek schizoidalnych można znaleźć u Masuda KhanaMasud Khan 'The Role of phobic and counterphobic mechanisms and separation anxiety in schizoid character formation’ in the volume 'The Privacy of the Self’.