thumb|250px|Głaz z tablicą upamiętniającą Piotrowa Bardowskiego przy ul. Konwiktorskiej w Warszawie thumb|250px|Tablica wmurowana w ścianę Cytadeli Warszawskiej tuż za szczątkami szubienicy, na której w okresie zaborów ginęli bojownicy o wyzwolenie narodowe i przemiany społeczne. Tablica upamiętnia członków partii I Proletariat, straconych 28 stycznia 1886 r.,: Stanisława Kunickiego, Piotra Bardowskiego, Jana Pietrusińskiego i Michała Ossowskiego Piotr W. Bardowski, ps. „Jeż”, „Miłkowski”, „Rosjanin” (ur. 1846 w Sankt Petersburgu, zm. 28 stycznia 1886 w Warszawie) – sędzia pokoju, rosyjski działacz ruchu rewolucyjnego, współpracownik Pierwszego Proletariatu i Narodnej Woli.
Życiorys Urodził się w rodzinie szlacheckiej. W 1866 ukończył studia na wydziale prawa uniwersytetu w Sankt Petersburgu. Po ukończeniu studiów, do 1875 pracował w Petersburgu jako pomocnik sekretarza, a następnie jako sekretarz Komisji Likwidacyjnej I Wydziału, 3 Departamentu Senatu Rządzącego. W tym czasie pozostawał pod wpływem narodników. Jego brat Grigorij był znanym obrońcą narodników w głośnych procesach politycznych.