Pod względem finansowym program "Ropa za żywność" był największym przedsięwzięciem, jakim Narody Zjednoczone kiedykolwiek administrowały. Za zyski ze sprzedaży ropy naftowej budowano szkoły, kliniki i budynki mieszkalne, utrzymywano sieć elektryczną i infrastrukturę przesyłu ropy, a także usprawniono oczyszczanie i dystrybucję wody.
Podstawowym zadaniem programu "Ropa za żywność" było dostarczanie 27 milionowemu społeczeństwu irackiemu żywności w formie tzw. "koszyków żywnościowych". Każdy mieszkaniec Iraku – mężczyzna, kobieta i dziecko – otrzymywał comiesięczne racje żywnościowe poprzez sieć 44 226 prywatnych sklepików, z czego 33 627 znajdowało się w 15 prowincjach środkowego i południowego Iraku, a 10 599 w trzech prowincjach północnego Iraku. W szczytowym momencie działania programu pracowało 893 zagranicznych i 3600 irackich członków projektu.