Więzienie Już w XVI wieku zamek był czasowo wykorzystywany jako więzienie, wobec jego idealnego, utrudniającego ucieczkę położenia. W czasie wojen religijnych przez obiekt przewinęło się około trzech i pół tysiąca protestantów. Obiekt na stałe został więzieniem stanu w XVIII stuleciu. W wieku XIX trafiali do niego bonapartyści w czasach Restauracji Burbonów, republikanie w epoce monarchii lipcowej, uczestnicy robotniczego powstania w czerwcu 1848 (120 osób), opozycjoniści za czasów II Cesarstwa (304 osoby) oraz komunardzi, z których jeden, Gaston Cremieux, został rozstrzelany na terenie zamku.
Zgodnie z nieoficjalną zasadą, więźniowie traktowani byli różnie w zależności od swojej pozycji społecznej i możliwości zapłaty za lepszą celę lub wyżywienie. Najbiedniejsi więźniowie oraz ci, którzy w czasie pobytu w zamku zachorowali psychicznie (co zdarzało się nader często) trafiali do lochów, w większości pozbawionych nawet okien. Bogatsi mogli wykupić jednoosobową celę, tzw. pistole, wyższą i obszerniejszą, posiadającą okna, a w przypadku najbogatszych także kominekOpis zamku.. W praktyce tylko oni mieli szanse odbyć cały wyrok w zamku nie tracąc życia lub zdrowiaZamek na serwisie turystycznym Francji..