Charakteryzuje się łagodnym przebiegiem i tendencją do samoistnego ustępowania w wieku 9–12 lat (najpóźniej do 16. roku życia), choć zmiany w EEG mogą utrzymywać się dłużej.
Obraz kliniczny Podczas większości napadów dziecko pozostaje cały czas przytomne i zdolne do zapamiętywania. Nie potrafi jednak mówić, twarz ulega wykrzywieniu. Typowy napad trwa od jednej do trzech minut. Rozpoczyna się uczuciem sztywności i następnie przechodzenia prądu w obrębie języka, dziąseł i policzka po jednej stronie twarzy. Napadom nocnym towarzyszy zwykle krzyk dziecka. Napady nocne mają bogatszą symptomatologię i mogą przebiegać: jako krótkotrwałe napady, przebiegające bez utraty przytomności, występują jedynie zaburzenia mowy i wykrzywienie połowy twarzy (obraz typowy); podobne objawy zewnętrzne, jednak przebiegające z utratą przytomności i wymiotami; nocne napady drgawek toniczno-klonicznych, które raczej występują u małych dzieci (poniżej 5. roku życia), później nocne napady ograniczają się do połowy twarzy.
Rozpoznanie Chorobę rozpoznaje się na podstawie typowego przebiegu klinicznego. Potwierdzenie diagnozy umożliwia badanie EEG, które wykazuje charakterystyczne zmiany.