W 1814 r. Kajetana Koźmiana odwiedził na zamku książę Adam Jerzy Czartoryski wraz z gen. Ludwikiem Kropińskim. W latach 1852-1853 zamek został opisany i namalowany przez jednego z członków komisji Kazimierza Stronczyńskiego. Wg opisu zawartego w tomie 5 "Opisów Zabytków Starożytności" zamek w Bystrzycy miał kształt litery T (a nie Z), był niewielki, otoczony dawniej murem, nad istniejącą wciąż bramą była dawniej wieża, a stojący jeszcze budynek miał piwnice, parter i jedno piętro. Część zachodnia od strony równiny, nadal zamieszkana, była w tym czasie już mocno przebudowana, ale sklepienie sieni pierwszego piętra zachowało "piękną gipsaturę w stylu włoskim, z głowami aniołków, herbami, tarczami i orłem z herbem Gozdawa". Będąca w ruinie część wschodnia od strony rzeki Bystrzycy została w 2. połowie XIX wieku częściowo odbudowana przez StelmasiewiczaBronisław Chlebowski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, T. 1, s. 509-510.. Po 1915 roku dokonano kolejnej przebudowy.
Zamek spłonął w 1943 roku, a ruiny zostały rozebrane w latach 50. XX wieku przez okoliczną ludność. Do czasów obecnych zachowały się ruiny fundamentów i piwnic zamkuGerłowska Krystyna, Bystrzyca Nowa – zamek nieznany?, Wiadomości Konserwatorskie Województwa Lubelskiego 2004, tom 6, s. 178-186.