Największe sukcesy w międzynarodowych turniejach osiągnął w: Bledzie (1950, IV m. za Miguelem Najdorfem, Hermanem Pilnikiem i Albéricem O’Kellym de Galwayem), Dortmundzie (1951, II-III m. za Albéricem O’Kellym de Galwayem, wspólnie z Borislavem Miliciem), Belgradzie (1952, II-III m. za Hermanem Pilnikiem, wspólnie z Borislavem Miliciem), Saabrücken (1953, I m.), Opatii (1953, II m. za Aleksandarem Matanoviciem). Hastings (1954/55, III-V m. za Wasilijem Smysłowem i Paulem Keresem, wspólnie z Ludkiem Pachmanem i Laszlo Szabo), Beverwijk (1958, turniej mistrzowski, I m.), Zurychu (1960, III m.).
Wielokrotnie wystąpił w reprezentacji kraju w meczach drużynowych, jeden z najlepszych wyników osiągając w 1959 r. w Kijowie, gdzie w spotkaniu przeciwko Związkowi Radzieckiemu pokonał 3 – 1 Dawida Bronsteina. W połowie lat 60. zakończył międzynarodową karierę szachową. Według systemu rankingowego Chessmetrics, najwyższą punktację osiągnął w styczniu 1955 r., z wynikiem 2674 pkt zajmował wówczas 19. miejsce na świecieChessmetrics Player Profile: Andrija Fuderer..
W 1952 r. Międzynarodowa Federacja Szachowa nadała mu tytuł mistrza międzynarodowego, a w 1990 – honorowy tytuł arcymistrza (za wyniki osiągnięte w przeszłości).
Przypisy