27..
Po śmierci Jahołdaja Sarajewicza rządy w księstwie objął jego syn Roman (zm. 1493), a następnie córka Romana wydana za mąż za księcia Jerzego Borysowicza Wiaziemskiego. Około 1494 książę Wiazemski wraz z żoną zbiegł do Moskwy, a Jahołdajewszczyzna weszła w skład Wielkiego Księstwa LitewskiegoBorawski P., Tatarzy w dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa 1986, s. 66; Borawski P., Dubiński A., Tatarzy polscy: dzieje, obrzędy, legendy, tradycje, Warszawa 1986, s. 43..
Jednak już po 1500 r. znalazła się w granicach Wielkiego Księstwa Moskiewskiego.
W historiografii o Jahołdajewszczyźnie po raz pierwszy napisał Stefan Maria Kuczyński w swojej pracy habilitacyjnej (1937) Ziemie Czernihowsko-Siewierskie pod rządami Litwy (XIV—XVI w.)Stefan Maria Kuczyński, Ziemie Czernihowsko-Siewierskie pod rządami Litwy, Warszawa: zasiłek Funduszu Kultury Narodowej 1936. Prace Ukraińskiego Instytutu Naukowego. Seria Prac Komisji dla Badań Zagadnień Polsko-Ukraińskich, z. 2.. O randze odkrycia świadczyło uwzględnienie go przez Władysława Semkowicza w dużej mapie XV wieku Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego.
Przypisy