Wojna na Morzu Czarnym rozpoczęła się, gdy flota osmańska zbombardowała kilka rosyjskich miast w październiku 1914. Najlepszymi okrętami we flocie osmańskiej były dwie jednostki przekazane przez Niemcy: krążownik liniowy SMS „Goeben” i lekki krążownik SMS „Breslau”, oba pod dowództwem admirała Wilhelma Souchona. „Goeben” został uszkodzony w przynajmniej czterokrotnie i zwykle wycofywał się do portu przed przeważającymi siłami rosyjskimi. Do końca 1915 rosyjska flota przejęła prawie kompletną kontrolę nad morzem.
Flota czarnomorska była używana głównie do wspierania generała Nikołaja Judenicza w czasie jego kampanii kaukaskiej. Na przykład w sierpniu 1915 rosyjski okręt podwodny i dwa niszczyciele zaatakowały turecki konwój składający się z czterech transportowców osłanianych przez krążownik i dwa niszczyciele. Rosjanie zatopili wszystkie transportowce bez utraty jednostek własnych. Później, w czasie lata 1916, osmańska armia dowodzona przez Vehipa Paszę otrzymała rozkaz odbicia Trabzonu. Siły osmańskie próbowały marszu wzdłuż wybrzeża w czerwcu, ale rosyjska flota znacznie zredukowała prędkość natarcia poprzez ataki artyleryjskie na maszerujących żołnierzy i niszczenie kolumn zaopatrzeniowych.