Kryzys polityczny Większość cesarzy dochodziła do władzy drogą wojskowych przewrotów dokonywanych przy pomocy armii pogranicznych. Władcy ci utrzymywali władzę przez kilka miesięcy i ginęli najczęściej z rąk własnych żołnierzy, w trakcie kolejnego przewrotu. W sumie w latach 235–284 co najmniej 51 osób otrzymało (prawomocnie bądź nie), tytuł cesarza. Większość cesarzy usiłowała przezwyciężyć problem sukcesji wyznaczając na współrządców swych synów lub krewnych, poprzez nadanie im tytułu cezara (młodszego władcy, następcy) lub augusta (władcy równorzędnego). Nie zapobiegło to jednak kolejnym kryzysom władzy, zwłaszcza że wyznaczeni na współrządców cesarze często byli małoletni i w razie zamachu, również ginęli z rąk żołnierzy.
W tym czasie na swym politycznym znaczeniu stracił stołeczny Rzym, gdyż cesarze większość czasu spędzali w prowincjach, w obronie napastowanych obszarów. Ponieważ władców obwoływały legiony, cesarz nie potrzebował aprobaty senatu czy ludu rzymskiego.