Habilitował się w 1986 w Monachium, po czym zarabiał na życie, podejmując czasowe wykłady na różnych uniwersytetach (Ratyzbona, Salzburg, Wiedeń, Kolonia), skąd jednak zawsze ostatecznie powracał do Monachium.
Największa i najważniejsza jego praca ukazała się drukiem dopiero po nagłej (choć poprzedzonej ciężką chorobą) śmierci: Studien zu den älteren indoiranischen Lehnwörtern in den uralischen Sprachen, ed. A. Widmer, P. Widmer, G. Klumpp (Heidelberg 2003, 354 str.). Na pozostałą część jego dorobku składa się zaledwie 79 tytułów, ale są to prace, które już za życia zyskały mu międzynarodową sławę. Szereg prac poświęcił językom samojedzkim (zwłaszcza selkupskiemu), które poznał jako samouk i które regularnie włączał także do swoich wykładów. Interesował go przede wszystkim aspekt historyczno-ewolucyjny w badaniach nad językami; etymologię nazywał wręcz „królewską dyscypliną” (Königsdisziplin), ale nie odrzucał także synchronii i nowszych kierunków badawczych (por. choćby temat jego pracy doktorskiej: Generative Phonologie und phonologische Sprachbünde des Ostjakischen und Samojedischen, Monachium 1975).