Niedoczynność przytarczyc (łac. hypoparathyroidismus, ang. hypoparathyroidism) – zaburzenie endokrynologiczne, polegające na obniżonej czynności wewnątrzwydzielniczej przytarczyc. Zespół chorobowy objawia się tężyczką lub mrowieniami i drętwieniami, zaćmą, zwapnieniami jąder podstawnych mózgu, i zaburzeniami jonowymi: hipokalcemią, hiperfosfatemią i hipokalciurią, wynikającymi z niedostatecznego wydzielania parathormonu (PTH).
Etiologia Niedoczynność przytarczyc może wynikać z: bezwzględnego niedoboru PTH: przyczyny jatrogenne niezamierzone usunięcie przytarczyc podczas strumektomii (około 80% wszystkich przypadków niedoczynności przytarczyc) zniszczenie gruczołów przytarczycznych podczas naświetlania tarczycy autoimmunologiczna niedoczynność przytarczyc zespół APECED (OMIM ) aplazja lub hipoplazja przytarczyc izolowana aplazja lub hipoplazja przytarczyc zespół Di George’a zespół niedoczynność przytarczyc-głuchota-choroba nerek (zespół HDR, OMIM ) uszkodzenie przytarczyc przez naciek nowotworu tarczycy zwyrodnienie miąższu przytarczyc w przebiegu chorób układowych: amyloidozy choroby Wilsona hemochromatozy wrodzona niedoczynność przytarczyc wrodzona niedoczynność przytarczyc dziedziczona AD (OMIM ) wrodzona niedoczynność przytarczyc sprzężona z chromosomem X (OMIM ) w przebiegu zespołu Kearnsa-Sayre’a w