Ścibor Ściborowic z Beckova herbu Ostoja (zm. 1434) – możnowładca węgierski. Był synem sławnego możnowładcy węgierskiego polskiego pochodzenia i zaufanego współpracownika cesarza Zygmunta Luksemburskiego, Ścibora ze Ściborzyc.
Po śmierci Ścibora starszego kontynuował dzieło ojca, znacznie powiększając majętności rodziny na Węgrzech do około 20 "państw" feudalnych, na Morawach posiadał 5, a w Niemczech 3 takie "państwa". Każde z nich było kluczem dóbr, liczącym nawet 21 wsi. Poza tym posiadał na własność Zamek Orawski z przyległymi dobrami. W 1422 r. był komesem nitrzańskim, a w 1424 r. komesem marmaroskim. W 1431 r. zapisał klasztorowi augustianów z Beckova, założonemu z woli jego ojca, wieś Andód (dziś Andovce) z majątku Suran (dziś Šurany) w komitacie nitrzańskim.
Zwalczał m.in. czeskich husytów w Górnych Węgrzech (dzisiejsza Słowacja). Gdy umarł w 1434 r. skończyła się szczęśliwa passa rodziny Ściborowiców na Węgrzech. Zygmunt Luksemburski doprowadził do unieważnienia testamentu Ścibora młodszego i odebrał jego spadkobiercom majątki nadawane przez ostatnie kilkadziesiąt lat. Zgodnie z ówczesnym prawem węgierskim Katarzyna otrzymała jedną czwartą spadku w gotówce, przy wykluczeniu od spadku zamków Beckov, Kazza, Modor i SokolczAntoni Prochaska, tytuł: Ścibor ze Ściborzyc, str. 205(69), nakł.