Został członkiem białoruskich towarzystw kulturalno-społecznych „Беларуская хатка” i „Рунь”. Współpracował z białoruską sekcją w łotewskim ministerstwie kultury. Po zajęciu Łotwy przez Armię Czerwoną w 1940, został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu na Łubiance w Moskwie. Wypuszczony wkrótce na wolność powrócił na Łotwę.
Po jej zajęciu przez wojska niemieckie w 1941, podjął współpracę z okupantami. Objął funkcję inspektora białoruskich szkół powszechnych na Dźwińszczyźnie. W kilku szkołach wprowadził język białoruski jako główny. W 1943 został okręgowym inspektorem szkolnym w Lidzie. Zorganizował kursy nauczycielskie. W tym samym roku sformował tam batalion Białoruskiej Samopomocy Ludowej. W czerwcu 1944 ewakuował się do Niemiec. 12 października tego roku w Berlinie objął funkcję komendanta kursów podoficerskich przy 1 Kadrowym Batalionie Białoruskiej Obrony Krajowej. 27 października odkomenderowano go do pracy w oddziale mobilizacyjnym kierownictwa spraw wojskowych w Białoruskiej Centralnej Radzie.