USS Iowa (BB-4) – jedyny w swoim typie amerykański pancernik z okresu przed i I wojny światowej. Był to pierwszy okręt w historii United States Navy nazwany na cześć stanu Iowa.
Historia Budowa okrętu została zaaprobowana przez Kongres USA 19 lipca 1892 roku. Stępka pod budowę okrętu została położona w filadelfijskiej stoczni William Cramp and Sons 5 sierpnia 1893 roku. Wodowanie nastąpiło 28 marca 1896 roku, a okręt rozpoczął 7 kwietnia 1897 roku. Okręt wszedł do służby 16 czerwca 1897. Matką chrzestną okrętu została córka gubernatora stanu Iowa. Dzięki podwyższeniu (w stosunku do typu Indiana) wolnej burty okręt charakteryzował się lepszą dzielnością morską. Był klasyfikowany jako pełnomorski pancernik przybrzeżny (ang. seagoing coastal battleship). Cena kontraktowa wynosiła 3 010 000 dolarów.
Po wejściu do służby został przydzielony do Floty Atlantyku. Po wybuchu wojny amerykańsko-hiszpańskiej w kwietniu 1898 okręt wszedł w skład sił przeznaczonych do blokady Kuby. 31 maja wraz z pancernikiem USS „Massachusetts” i krążownikiem USS „New Orleans” ostrzeliwał forty u wejścia do portu w Santiago de Cuba. 3 lipca wziął udział w bitwie pod Santiago de Cuba, był pierwszym okrętem który zauważył i ostrzelał zbliżającego się nieprzyjaciela.