Są one znakami firm wydawniczych i księgarskich, pełnią funkcję informacyjną oraz znaku ochronnego w handlu. Początkowo sygnety umieszczano łącznie z kolofonem na końcu książki. Kiedy w XVI w. ukształtowała się karta tytułowa, sygnet zaczęto tłoczyć także na niej, a gdy w XVII w. kolofon zaniknął, sygnet umieszczano wyłącznie na karcie tytułowej.
Dzieje sygnetu w Polsce Sygnet pojawił się w Polsce pod koniec XV w. na drukach pierwszych drukarzy krakowskich: Kaspra Straubego (na dziele Opus restitutionum Franciszka de Platea, 1475) i Szwajpolta Fiola. W XVI w. używali go kolejni drukarze krakowscy: Kasper Hochfeder, Jan Haller, Florian Ungler, Hieronim Wietor. W miarę jak sztuka drukarska rozprzestrzeniała się na ziemiach polskich, sygnety zaczęły się pojawiać także na drukach tłoczonych poza Krakowem. W XVII i pierwszej połowie XVIII w. sygnet stracił trochę na znaczeniu, dawną rolę odzyskał dopiero w epoce oświecenia. Upowszechnili go wtedy drukarze warszawscy, krakowscy i lwowscy, jak Wawrzyniec Krzysztof Mitzler de Kolof, Michał Gröll, Ignacy Grebel, Kazimierz Szlichtyn, Antoni Piller.