Biskup archidiecezji mohylewskiej W 1891 został biskupem tytularnym Zenopolis i biskupem pomocniczym archidiecezji mohylewskiej. Sakrę biskupią przyjął w 27 marca 1892 w Petersburgu z rąk Aleksandra Bereśniewicza. Z uwagi na zły stan zdrowia i uległość metropolity Szymona Kozłowskiego, w latach 1892–1897 pełnił funkcję faktycznego administratora Kościoła rzymskokatolickiego w Rosji. Jako biskup pomocniczy mohylewski wizytował w zastępstwie arcybiskupa parafie katolickie na terenie Imperium Rosyjskiego. Bronił praw i autonomii Kościoła rzymskokatolickiego oraz przeciwstawiał się jego całkowitej rusyfikacji.
Konflikt z rządem rosyjskim Po 1866 w diecezji mińskiej około trzydziestu proboszczów zaczęło wprowadzać do swych kościołów język rosyjski, jedni dla przypodobania się rządowi rosyjskiemu inni pod jego naciskiem. Wierni zaprotestowali przeciwko temu absencją w zruszczonych kościołach. Pomimo dekretu potępiającego wydanego przez Stolicę Apostolską, proboszczowie nadal używali języka rosyjskiego.