Covenantu Narodowego).

Karol starał się uregulować zaistniałą sytuację, podpisując w Londynie królewskie dekrety, okazało się to jednak niewystarczające. Dlatego też zdecydował się w roku 1638 wystąpić militarnie przeciwko powstańcom. Aby zyskać na czasie, powołał Generalne Zgromadzenie Kościoła Szkockiego, do którego doszło w Glasgow w tym samym roku. Zgromadzenie opowiedziało się jednak przeciwko zamiarom króla, ekskomunikując dwóch biskupów wiernych królowi oraz znosząc nowy Modlitewnik.

Powstańcy otrzymali tymczasem wsparcie Jakuba Grahama (1 Marquess of Montrose) oraz Archibalda Campbella (8 Earl of Argyll), a także ze strony żołnierzy powracających do kraju z Europy pod wodzą generała Aleksandra Leslie.

Pierwsza wojna biskupia 1639 r. Pomimo sporych problemów finansowych, latem 1639 r. Karol I zebrał armię w sile 20 000 żołnierzy, z którą pomaszerował w kierunku granicy szkockiej. W miejscowości Berwick-upon-Tweed wojska Karola natknęły się niespodziewanie na dobrze zorganizowane siły pod wodzą generała Leslie. Jako że żaden z dowódców nie kwapił się do ataku, obie strony podjęły rozmowy pokojowe, podczas których król zgodził się na rozwiązanie wszystkich problemów nurtujących Kościół i Parlament.