Poprzez leczenie i naukę chciała przywrócić je społeczeństwu.
Jedną z kobiet podźwigniętych z tego stanu (przyjaciółką Teodory z czasów teatru) była Antonina, która ok. 530 roku została żoną świetnie zapowiadającego się wodza bizantyńskiego Belizariusza. Stała się ona prawą ręką Teodory w prowadzeniu różnych intryg, skierowanych m.in. także przeciwko samemu Belizariuszowi, do którego Teodora nie miała zaufania, mimo wielokroć okazywanej przez wodza lojalności wobec cesarza. To Antonina przeprowadziła plan Teodory obalenia papieża Sylweriusza i zastąpienia go Wigiliuszem. Także Antonina utkała sieć spisku, w którą wciągnięty został Jan z Kapadocji, jeden z głównych współpracowników Justyniana, bardzo sprawny szef skarbu; spisek nie powiódł się do końca, bowiem Teodorze nie udało się uśmiercić Jana, a Justynian skazał go jedynie na zesłanie. Snując intrygi przeciwko Belizariuszowi, Teodora doprowadziła do stopniowego zastępowania go przez jej bliskiego współpracownika, także zresztą wybitnego wodza, eunucha Narsesa, który wcześniej tworzył dla niej sieć szpiegów. Chroniła też samą Antoninę, m.in. uwięziła jej syna, który wystąpił przeciwko matce z powodu jej rozwiązłości.