W latach 615–617 w jednym z klasztorów znajdujących się koło Aleksandrii z polecenia syryjskiego patriarchy antiocheńskiego Atanazego I Gammolo (595–631) powstał przekład syroheksaplarny będący dosłownym przekładem tekstu Starego Testamentu pochodzącego z Hexapli Orygenesa. Ponieważ przekład ten zawiera aparat krytyczny Orygenesa, w tym również uwagi marginesowe odnoszące się do greckich przekładów ST Akwilii, Teodocjona i Symmachusa, ma on duże znaczenie dla krytyki tekstu Septuaginty. Zachowały się z niego pochodzące z VII wieku w tłumaczeniu arabskim Pięcioksiąg Mojżeszowy, Księga Hioba oraz deuterokanoniczna Księga Mądrości a także pochodzący z IX wieku Codex Ambrosianus 313. Pochodzącą z tego kodeksu Księgę Psalmów, Księgę Hioba, Księgę Mądrości oraz księgi prorockie wydał A.M. Ceriani (Mi 1874), a P.A. de Lagarde (Bibliothecae syriacae, Gö 1892) wydał fragmenty innych ksiąg. Według Bar Hebreusa przekładu syroheksaplarnego dokonał biskup jakobicki Paweł z Telli położonej koło Edessy.